Αναρτήσεις

Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times

Εικόνα
Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times
Photo
A woman working at a collective farm near Moscow in 1955.Credit Mark Redkin/FotoSoyuz, via Getty Images
When Americans think of Communism in Eastern Europe, they imagine travel restrictions, bleak landscapes of gray concrete, miserable men and women languishing in long lines to shop in empty markets and security services snooping on the private lives of citizens. While much of this was true, our collective stereotype of Communist life does not tell the whole story. Some might remember that Eastern bloc women enjoyed many rights and privileges unknown in liberal democracies at the time, including major state investments in their education and training, their full incorporation into the labor force, generous maternity leave allowances and guaranteed free child care. But there’s one advantage that has received little attention: Women under Communism enjoyed more sexual pleasure. A comparative …

Κριτικά σημεία προεργασίας για την χαρτογράφηση των φροϋδικών "αρχών" και των λακανικών μετατροπών τους..

Η έννοια της εκφόρτισης των ενεργειακών ή εντατικών φορτίων του νευρικού συστήματος στον Φρόϋντ έχει μιαν καθοριστική σημασία για το σύστημά του ακριβώς γιατί έχει έναν κυρίως μεταφορικό χαρακτήρα που στηρίζεται σε μιαν μερική ή ολική παραβίαση των μεθοδολογικών και επιστημολογικών αρχών τής νευροεπιστήμης και ευρύτερα της θετικής επιστήμης και στοχεύει ουσιαστικά στην σήμανση των ροών εντός του ψυχικού οργάνου ή ψυχικού πεδίου. Η έννοια τής ενόρμησης θανάτου (ή η αρχή της Νιρβάνα) πέρα από τις ριψοκίνδυνες (κοσμο-)θεάσεις που περιέχει ή απλά φέρει ως προηγούμενο κοσμοθεωρητικό και φιλοσοφικό εξοπλισμό (Σοπενάουερ Νίτσε κ.λπ) είναι ένας εννοιακός κόμπος που συναρμόζεται με τις συγκεκριμένες κλινικές εμπειρίες της ισχυρής δυσαρέσκειας, δυσθυμίας και αρνητικής έντασης που διαπιστώνονται όταν εξετάζονται τα υποκείμενα στην φάση μιας κρίσης υστερικού ή ακόμα και ψυχωτικού χαρακτήρα, η οποία όμως εμφανίζεται και στους ανθρώπους σε "κανονικότητα", διαπερνώντας μάλιστα και το συνολι…

Διευκρίνηση για την λακανική και μη (αποκλειστικά) λακανική θανατολογία και αθανατολογία ή μη-θανατολογία του σημαίνοντος

Το σημαίνον (κατά Λακάν) δεν αναγνωρίζει τον θάνατο, και μόνον το ερώτημα της υστερίας φέρνει ξανά το γεγονός του στο παρασκήνιο και το προσκήνιο τής "ψυχής" χωρίς τις αντιστάσεις τού ίδιου τού σημαίνοντος, θέτοντας τα σημεία της κυκλικής και ιεραρχικής διαδοχής των όντων στο κέντρο του όντος, άρα στο κέντρο τού ίδιου του σημαίνοντος εφόσον αυτό αυτοθεωρείται (συνήθως) ως η κορωνίδα του. Παραμένοντας σε αυτό μόνον θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε το σημαίνον ως κάτι που αντίκειται στον θάνατο και την θανατολογία, αλλά αυτό που πραγματικά αναδύεται είναι μια πλοκή, μια συνύφανση μεταξύ τους, άρα και μια αλληλοδιείσδυση των προσδιορισμών τους. Η ζωή του λόγου δέχεται την είσδυση της θανατολογίας και της εκμηδένισης και η θανατολογία/εκμηδένιση δέχεται την είσδυση της ζωής του λόγου. Η εγγύτητα των καθορισμών του αιωνιοποιητικού λόγου και του διαχωρίζοντος και διασπαστικού θανάτου παράγει την θανατολογική άγνοια του σημαίνοντος ως έναν μεταβατικό ψευδοεσωτερικό οριακό όρο της συνοριακή…

Ερωτήματα γύρω από το θανατολογικό επίκεντρο των δομών της ενόρμησης.

Η κατάσταση έντασης και το πλεόνασμά της σημαίνει εμπλοκή της δομής του σημαίνοντος; Αν υποθέσουμε πως η ελεύθερη ενεργειακή ροή στο (υποθετικό) ένδον τού ανθρώπινου έμβιου έχει μιαν (αποφορτισιακή) ροπή προς την πτώση στο μηδέν τής μη εμβιότητας ή την ενεργειακή ισορροπία με ροπή προς το μηδέν, τότε και η πηγή της έντασης που την αντιρροπεί ίσως να προέρχεται από μια πηγή η οποία δεν έχει βιολογική ή σωματική υφή και δομή. Μήπως αυτή η πηγή της έντασης είναι το σημαίνον με τις σημαίνουσες δομές και το λέγειν "του"; Αν η πηγή της πλεονάζουσας έντασης είναι το μη σωματικό ή έστω μη κυρίαρχα σωματικό σύστημα του σημαίνοντος υπάρχει ωστόσο μια ούτως ειπείν προηγηθείσα παραγωγή του ως σημαίνοντος στο πεδίο της σωματικότητας; Αν το σημαίνον ή η γλώσσα είναι μια προηγούμενη και προϋποθετική δομή του ασυνειδήτου, εφόσον το ασυνείδητο δομείται ως γλώσσα και η γλώσσα προϋπάρχει, τότε αυτή η υπόθεση χωλαίνει. Αντίθετα από τα προφανή και αναμενόμενα παραγόμενα ιδεολογικά συμφραζόμενα που πα…

Σχόλια σε λακανικά κείμενα [3]

Το σχόλιο [3] αναφέρεται στο κείμενο του Λακάν: Μιλάω στους τοίχους, από τη σελίδα 47 έως την σελίδα 69 [τής ελληνικής μετάφρασης], του κεφαλαίου: Γνώση, Αμάθεια, Αλήθεια και Απόλαυση..

Όταν ο Λακάν αρνείται τον όρο της αρχής στην απόλαυση ιδρύει ούτως έναν άλλο (ετεροκαθορισμένο) προσδιορισμό της και μιαν έμμεση επέκτασή της στο άλλο, πέραν τής φροϋδικής αρχής τής ηδονής, σημαίνον, αλλά αυτό δεν είναι δυνατόν να εννοηθεί/ερμηνευτεί ορθά αν δεν θυμόμαστε πως η φροϋδική αρχή τής ηδονής είναι περιπεπλεγμένη με την ενόρμηση του θανάτου ή αρχή της Νιρβάνα. Η μεταβίβαση της αρχής της ηδονής ή της συμπλοκής ηδονή/θάνατος ως μη αρχής (κατά τα λακανικά πρότυπα) στο πεδίο της απόλαυσης/υπεραπόλαυσης σημαίνει λοιπόν και μια μεταβίβαση εκεί, στο ίδιο πεδίο, της λίμπιντο του θανάτου. Ας θυμηθούμε όμως ότι η λίμπιντο του θανάτου κατά τον Φρόυντ δεν σημαίνει μιαν εξαρχής ενόρμηση ετεροκαταστροφής/αυτοκαταστροφής αλλά μιαν βαθύτερη ενόρμηση του υποκειμένου να περιέλθει δια της αποφόρτισης σε κατάσταση…

Σχόλια σε λακανικά κείμενα [2]

Το σχόλιο [2] αναφέρεται στο κείμενο του Λακάν: Μιλάω στους τοίχους, από τη σελίδα 47 έως την σελίδα 69 [τής ελληνικής μετάφρασης], του κεφαλαίου: Γνώση, Αμάθεια, Αλήθεια και Απόλαυση.. 

Υπάρχει μια συλλογή από συνοριοθετήσεις μεταξύ δομών του σημαίνοντος που σημαίνουν ένα είδος οριοσυνάφειας μεταξύ των "εσωτερικοτήτων" που παρουσιάζουν. Όταν ο Lakan ομιλεί για μιαν κατάσταση του σημαίνοντος πέραν της αρχής τής ηδονής αναφερόμενος στην απόλαυση αναφέρεται σε μιαν υπέρβαση του καθορισμού τής αρχής. Θεωρώ πως η υπέρβαση αυτού του όρου, της αρχής, ακόμα κι όταν τούτος νοείται σε ένα κατασκευασιακό πλαίσιο, αντανακλά μεν την επιθυμία και προσπάθειά του να συντονίσει το α-συνείδητο (και την γνώση για το α-συνείδητο) στον λόγο περί του λόγου (λογικής) και της γραμματικής τής γλώσσας όπως τούτα νοούνται σε ένα μετα-παραδοσιακό πλαίσιο (αυτο-)κατανόησης, οπότε σημαίνει μια επιθυμία σύμπλεξης της ψυχαναλυτικής γνώσης με την νέα αυτοπεριορισμένη και διαφωτισμένη γνώση (μη-Γνώση), γι΄αυτ…

Σχόλια σε λακανικά κείμενα [1]

Το σχόλιο [1] αναφέρεται στο κείμενο του Λακάν: Μιλάω στους τοίχους, από τη σελίδα 47 έως την σελίδα 69 [τής ελληνικής μετάφρασης], του κεφαλαίου: Γνώση, Αμάθεια, Αλήθεια και Απόλαυση..

Η γλώσσα ως γραμματική και λέξη δεν είναι χωρισμένη από την επινόηση και την πειθώ, τουλάχιστον με τον τρόπο που θα ήθελε ο Lakan, ίσως γιατί δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στο λέγειν και τον λόγο, αν και υπάρχει ένα σύνορο που εκβάλλει εκείθεν τής γλώσσας ως λέγειν<> επινόησης<>πειθούς και <μας> εμβάλλει στον τόπο τής απόλαυσης πέραν της αρχής της ηδονής/δυσαρέσκειας. Αν σταθούμε στο ευαίσθητο σύνορο αυτό [αρχή της ηδονής-απόλαυση], [το οποίο δεν έχει την ίδια συνοριοθεσία και οριοσυνάφεια (ή οριο-αλληλοσυνάφεια) με το αρχικά αναφερθεν που δομεί την διάκριση λέγειν και λόγου], το οποίο επίσης διακρίνεται και από την συνοριοθεσία και οριοσυνάφεια μεταξύ (τής) αλήθειας και (τής) γνώσης, θα διαπιστώσουμε την σχέση του με την συγκροτησιακή ίδρυση των καταστατικών δομών μιας κουλτούρας ή …

The Secret Rose Garden of Sa'd Ud Din Mahmud Shabistari

Εικόνα
The Secret Rose Garden of Sa'd Ud Din Mahmud Shabistari by Florence Lederer [1920]Sa'd ud Din Mahmud Shabistari was born in Persia, in Shabistar, near Tabriz, about 1250 CE. His best known work, The Secret Rose Garden was written as a reply to questions by a Sufi doctor of Herat. This set of verses uses the rich Sufi allegorical language to explore the path to God.
IN THE NAME OF GOD, THE COMPASSIONATE, THE MERCIFUL PART I
THE PERFECT FACE OF THE BELOVED
THE EYE AND THE LIPWHAT is the nature of the eye and the lip?
Let us consider.
Coquettish and intoxicating glances shine from His eye.
The essence of existence issues from His ruby lip.
Hearts burn with desire because of His eye,
And are healed again by the smile of His lip.
Because of His eye hearts are aching and drunken.
His ruby lip gives soul-garments to men.
His eye does not perceive this visible world,
Yet often His lip quivers with compassion.
p. 28
Sometimes He charms us with a touch of humanity,
And gives help to the desp…